Αγαπημένο μου ημερολόγιο...

Τι σκληρές και απάνθρωπες εποχές ζούμε...  Και όχι, δεν μιλάω για τα απανωτά lockdown, δεν μιλάω για τον covid, ούτε για την ψυχολογική πίεση που περνάει ο τόπος μας και ολόκληρος ο πλανήτης λόγω αυτής της κατάστασης.   Μιλάω για τον ποταμό καταγγελιών από  πράξεις βιασμών και προσβολής της γενετήσιας αξιοπρέπειας που  ξεκίνησε με τόλμη η χρυσή μας Ολυμπιονίκης Σοφία Μπεκατώρου με το βιασμό που είχε υποστεί από παράγοντα της Ομοσπονδίας και που ο ποταμός αυτός συνεχίζει να παρασύρει στο πέρασμα του επωνύμους από το χώρο του θεάτρου.    Και προς αποφυγή παρεξηγήσεων δεν μιλάω για όλο το θέατρο. Στο  θέατρο από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα έχουν περάσει και θα περάσουν άνθρωποι με ταλέντο και σεβασμό στην τέχνη που υπηρέτησαν.  Άνθρωποι που είναι άξιοι της εκτίμησής και του χειροκροτήματός μας. Γι' αυτούς λοιπόν ο τίτλος "ιερά τέρατα"  που τους έχει αποδοθεί εδώ και χρόνια είναι απόλυτα ταιριαστός. Για τους καταγγελλόμενους ηθοποιούς κα...

Αυτές τις μέρες θα γραφτούν τόσες πολλές ευχές.  Νομίζω είναι από τις λίγες φορές που η ανθρωπότητα τις χρειάζεται όλες μαζί και την κάθε μία ξεχωριστά.  Έτσι λοιπόν και εγώ από το μικρό μου αυτό blog θα ήθελα να προσθέσω άλλο ένα ευχετήριο μήνυμα για την νέα χρονιά που την περιμέναμε όλοι με τόσο μεγάλη προσδοκία. Σας εύχομαι λοιπόν από καρδιάς το 2021... Οι "συννεφιασμένες" μέρες να δώσουν την σκυτάλη σε μέρες γεμάτες "ήλιο" και "μαγεία". Ο εγκλεισμός και η αποξένωση να γίνουν γρήγορα ελευθερία και κοινωνικοποιήση. Οι ειδήσεις που θα λαμβάνετε να είναι ειδήσεις που θα σας φέρνουν μόνο χαμόγελα. Τα δάκρυα που θα κυλήσουν στα μαγουλά σας να είναι δάκρυα απέραντης χαράς και ευτυχίας.  Να μπορείτε να κάνετε πάλι σφιχτές αγκαλιές και να δώσετε πολλά φιλιά και αγάπη. Να φύγει καθετί σκοτεινό και μουντό και η ζωή σας να γεμίσει χρώμα και όμορφες εικόνες.  Μη κρατάτε ποτέ κακίες η ζωή είναι μικρή για τέτοια συναισθήματα.  Να βλέπετε πάντα την όμορφη πλευρά των π...

Να ευχηθώ ένα όμορφο φθινόπωρο σε όλους σας. Καιρό είχα να γράψω κάτι στο blog μου. Ήταν ένα δύσκολο, διαφορετικό καλοκαίρι για όλους μας.  Έτρεχαν και τρέχουν τόσο πολλά γεγονότα που δεν ξέρεις τι να σχολιάσεις πρώτο και τι τελευταίο.  Όλοι μοιάζουμε σαν πιόνια πάνω σε μια μεγάλη σκακιέρα  που περιμένουμε με ευλαβική υπομονή αν μείνουμε ή αν βγούμε εκτός παιχνιδιού.  Ναι έτσι είναι, από όπου και να το δεις... Ο Κ ορονοϊός  βλέπουμε πως ήρθε για να μείνει. Του καλάρεσε που εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο το κόσμο τσακώνονται για την ύπαρξή του και σου λέει τώρα θα σας δείξω.  Τι πράγμα και αυτό;  Άλλαξε η ζωή μας εντελώς.  Αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα βγαίνοντας από το σπίτι μας για τις δουλειές μας, τις κοινωνικές μας επαφές και τις υποχρεώσεις μας έχουν αλλάξει.  Μάσκες στο πρόσωπο, γάντια και αντισηπτικά  μας κάνουν να μοιάζουμε με χειρουργούς  έτοιμους να μπούμε στην χειρουργική αίθουσα να κάνουν επέμβαση ανοιχτής καρδιάς....

                                             "Δόξα των Θεώ το καταξιωσάντι με τελέσαι τοιούτον έργον. Νενίκηκά σε Σολομών" "Δόξα το Θεό που με αξίωσε να ολοκληρώσω τέτοιο έργο, σε νίκησα Σολομώντα!" Αυτά ήταν τα λόγια που αναφώνησε ο Ιουστινιανός Α' στις 27 Δεκεμβρίου του 537 στα θυρανοίξια  της Μεγάλης Εκκλησίας ή αλλιώς της Αγίας Σοφίας.  Ένα επιβλητικό χτίσμα έστεκε μπροστά του που όμοιο του δεν υπήρχε.  Χιλιάδες εργάτες και τεχνικοί και οι αρχιτέκτονες Ανθέμιος ο Τραλλιανός και Ισίδωρος ο Μιλήσιος μέσα σε σχεδόν έξι χρόνια ανέστησαν τον ναό της Αγίας Σοφίας.  Για την διακόσμηση του έφεραν χρυσό, ασήμι, ελεφαντόδοντο, μάρμαρα και  πολύτιμα πετράδια από όλη την αυτοκρατορία. Στο προαύλιο του ναού λέγεται πώς υπήρχε μια φράση που έγραφε <<ΝΙΨΟΝΑΝΟΜΗΜΑΤΑΜΗΜΟΝΑΝΟΨΙΝ>>. Η φράση αυτή σημαίνει "ξέπλυνε τις αμαρτίες σου και όχι μόνο το πρόσωπ...

Είχες την άνεση να πας με τους φίλους σου να πιεις το καφεδάκι σου ή το ουζάκι σου και κλαιγόσουν για την μιζέρια που είχε η ζωή σου. Δυσανασχετούσες που δεν έκανες κάτι διαφορετικό το Πάσχα και πήγαινες πάντα στο χωριό. Άνοιγες την πόρτα του σπιτιού σου και έβγαινες να πας για ψώνια ή για οτιδήποτε άλλο και πάλι δεν ήσουν ευχαριστημένος, ένιωθες πως κάτι σου έλειπε. " Όλο τα ίδια και τα ίδια"... σκεφτόσουν. Περίμενες να συμβεί κάτι διαφορετικό στη ζωή σου να την αλλάξει προς το καλύτερο. Και ξαφνικά ήρθε αυτό το διαφορετικό αλλά όχι όπως το περίμενες. Είναι αυτό που λένε "όταν κάνεις όνειρα ο Θεός γελάει". Και πως να μη γελάει με αυτά που του ζητάς κατά καιρούς. Όταν έχεις τα πάντα και κλαίγεσαι πως δεν έχεις τίποτα. Και να ξέρεις κάτι. Αυτοί που συνήθως δεν έχουν τίποτα, ούτε υγεία ούτε χρήματα, δεν κλαίγονται ποτέ. Τώρα λοιπόν είναι η ζωή σου μίζερη, τώρα είναι ελλιπής. Όχι τότε... Τώρα οι πασχαλινές διακοπές στο χωριό θα σου φαινόταν μαγικός προορισμός...

                                          Και εκεί που ο καθένας από εμάς ζούσε στο δικό του συννεφάκι για άλλους ροζ, για άλλους λευκό και για άλλους γκρι, έσκασε μύτη ο ιός και τα ατομικά μας συννεφάκια λες και μπήκαν όλα μαζί σε μία πλύση και έγιναν γκριζόμαυρα. Η σταθερές και τα δεδομένα πλέον δεν υπάρχουν και το μόνο που έχει μείνει είναι η υπομονή. Αν το σκεφτείτε λίγο, μόνο αυτό μπορούμε να κάνουμε τώρα... Υπομονή. Ας αφήσουμε τα μίση στην άκρη και ας παλέψουμε για ένα κοινό σκοπό. Χρόνια τώρα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στα καφενεία, στις καφετέριες, στις παρέες, δεν έβλεπες και δεν άκουγες τίποτα άλλο παρά αντιπαλότητες. "Μάχες" Νεοδημοκρατών,  Συριζαίων,  αριστερών ακροδεξιών , Ο λυμπιακών, Παναθηναϊκών και άλλων. Τσακωμούς για διάφορους λόγους και καταστάσεις. Για το πώς ντύθηκε κάποιος, το πώς μίλησε, το πού πήγε, το τι έφαγε. Ανθρωποφαγία παν...

Ζούμε στην εποχή του internet και της τεχνολογίας. Τον γρήγορων ρυθμών, της έντασης, της ταχύτητας. Γίνονται ρομποτικές επεμβάσεις.  Ψωνίζουμε από το ίντερνετ. Την παραγγελία του φαγητού μας την κάνουμε από το ίντερνετ. Στις τράπεζες πληρώνουμε πολλούς λογαριασμούς σε μηχανήματα και όχι σε υπαλλήλους και το ίδιο μπορούμε  να κάνουμε από την άνεση του σπιτιού μας μέσω e-banking.  Με ένα πάτημα στον υπολογιστή μπορούμε να βλέπουμε και να μιλάμε με τους αγαπημένους μας που είναι στην άλλη άκρη του πλανήτη.  Όλα γύρω μας τρέχουν με μεγάλες ταχύτητες... Αυτοκίνητα, αεροπλάνα, άνθρωποι, δίκτυα κινητής τηλεφωνίας, τα πάντα. Αν κάτσουμε λίγο να σκεφτούμε μέσα σε λίγα χρόνια όλα ήρθαν τα πάνω κάτω. Αλλά όχι πάντα για το καλό μας... Το ανθρώπινο δυναμικό διάφορων τραπεζών, εταιρειών και μαγαζιών έχει μειωθεί, αφού την ίδια δουλειά κάνουν πλέον τα κομπιούτερ. Μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα μπορεί ο καθένας να δράσει παράνομα και να κάνει κακό σε ανθρώπους γύ...

Αφορμή για να γράψω αυτό το κείμενο είναι η προχθεσινή μου δίωρη παραμονή σε μια τράπεζα για να πληρώσω λογαριασμούς.  Ενώ τα νούμερα που ήταν μπροστά από μένα ήταν μόνο 12 ο ταμίας ήταν ένας και ο κάθε πελάτης σπαταλούσε αρκετό χρόνο.  Παρατήρησα λοιπόν στο διάστημα αυτό τους πελάτες που περίμεναν την σειρά τους. Όλοι τους, μαζί και εγώ, είχαμε μία παθητική στάση και δεν είπαμε ούτε μια φορά να ανοίξουν άλλο ταμείο. Σκέφτηκα λοιπόν πως αυτή η αποβλάκωση και η αδράνεια  είναι συναισθήματα που  διακατέχουν τον λαό μας τα τελευταία  χρόνια.  Χρόνια πριν, εκεί στο 2011 στην αρχή των μνημονίων υπήρξε αντίδραση. Το "Κίνημα των Αγανακτισμένων" για πολύ καιρό ήταν στο Σύνταγμα και διαδήλωνε ενάντια στις κακουχίες που μας είχαν χτυπήσει την πόρτα.  Στις τράπεζες, στις Δ.Ο.Υ παντού όπου υπήρχαν ουρές κάποιοι αντιδρούσαν στην αναμονή και με αφορμή των όσων περνούσαν από τους εκάστοτε κυβερνώντες  είχαν  λεκτικά ξεσπάσματα. Όταν κοβόντ...

Έρχονται οι γιορτές και ο κόσμος φέτος το έδειξε νωρίς. Στόλισε το σπίτι του, έβαλε πολύχρωμα λαμπιόνια άρχισε να φτιάχνει μελομακάρονα και κουραμπιέδες.   Σε αυτό συνέβαλε και η επιρροή που είχε από το στόλισμα των βιτρινών, από τις διαφημίσεις στην τηλεόραση, το ραδιόφωνο και το ίντερνετ. Η επιρροή αυτή άλλαξε την διάθεση αλλά λείπει κάτι πολύ βασικό. Το ρευστό!!!  Πώς ο κοσμάκης να προβεί σε αγορές; Πώς να ψωνίσει καινούρια ρούχα ή παπούτσια για τα παιδιά του και τα εγγόνια του; Κάποτε ήταν τα δώρα κάτι γινόταν, έβγαζε τις υποχρεώσεις του. Τώρα από πού; Μήπως από το κοινωνικό μέρισμα που θα δώσει η Κυβέρνηση; Αυτό όσοι το πάρουν, θα το δώσουν πίσω στο κράτος είτε  για την αποπληρωμή του  ΕΝΦΙΑ, είτε για τα τέλη κυκλοφορίας είτε για τον φόρο εισοδήματος.  Με ένα κουτσουρεμένο μισθό ή με το επίδομα ανεργίας για κάποιον που δεν δουλεύει πώς ο άλλος να πάει να ψωνίσει για το γιορτινό τραπέζι, πώς  να βάλει πετρέλαιο που έχει φτ...

Είναι το αγαπημένο αξεσουάρ όλων των γυναικών. Το λατρεύουν οι άντρες να το βλέπουν φορεμένο στα γυναικεία πόδια. Τα τελευταία χρόνια υπάρχει σε διάφορα σχέδια και χρώματα αλλά και σε διάφορα ύψη. Φυσικά μιλάω για το απόλυτο πάθος, τις γυναικείες γόβες. Οι γόβες φοριούνται πλέον με όλα τα στυλ που αντιπροσωπεύουν κάθε γυναίκα.  Μπορείς να τις δεις με βραδινά φορέματα, με ρούχα γραφείου, με τζιν αλλά ακόμα και με φόρμες. Από που όμως ξεκινά η ιστορία της γόβας; Από πληροφορίες του    https://www.iefimerida.gr   ξεκίνησε την δεκαετία του 30 από τον Γάλλο κατασκευαστή και σχεδιαστή υποδημάτων Andre Perugia που δημιούργησε ένα ζευγάρι φετιχιστικά παπούτσια με καρφιά για μία τραγουδίστρια της όπερας. Από την μεγάλη επιτυχία που είχε έφτιαξε τον οίκο υποδημάτων Padova και άρχισε να διαθέτει τα παπούτσια του στην λεωφόρο της Νέας Υόρκης στο κατάστημα Sark. Ωστόσο η γόβα στιλέτο (με την σημερινή μορφή της) άρχισε να γίνετε τάση   την  δεκαετ...

Και ξαφνικά από εκεί που θυμάσαι σαν χθες την όμορφη νιότη σου και αυτά τα ωραία που είχε αυτή η περίοδος της ζωής σου, όλα ανήκουν στο μακρινό παρελθόν... Και δεν μπορείς να το δεχτείς... Δεν μπορείς να πιστέψεις πως είναι δυνατόν αφού εσύ μέσα σου αισθάνεσαι 18 στην πραγματικότητα να συμπεριλαμβάνεσαι στους μεσήλικες. Μεσήλικας!!! Το λέω και νιώθω κάπως... Με λούζει κρύος ιδρώτας... Μεσήλικας... Είναι βαρύ το φορτίο αυτής της λέξης. Και να θες να το προσπεράσεις δεν σε αφήνουν κάποιες καταστάσεις. Τι θέλω να πω; Εσύ αισθάνεσαι 18 αλλά βλέπεις το παιδί σου που έχει ξεπεράσει αυτή την ηλικία και αναιρείς την σκέψη σου. Πας να διαβάσεις ένα βιβλίο μια εφημερίδα βρε αδερφέ και τα γράμματα θαμπώνουν και πρέπει να βάλεις το κείμενο ένα μέτρο μακριά για να ξεκαθαρίσεις τι γράφει. Και αναγκάζεσαι να πας στον οφθαλμίατρο για να σου επιβεβαιώσει την λέξη που δεν θα ήθελες να ακούσεις... "Πρεσβυωπία". Και να ήταν μόνο αυτό! Όλοι στην ηλικία που εσύ νιώθεις πως είσαι, σου μιλούν σ...

Η συμπεριφορά του ανθρώπου όπως εξελίσσεται  τα τελευταία χρόνια δεν διαφέρει από την συμπεριφορά των άγριων ζώων της ζούγκλας. Με το παραμικρό και μερικές φορές χωρίς να υπάρχει λόγος κάποιοι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν βόμβες απασφαλισμένες. Επίσης το κουτσομπολιό και η ζήλια κυριαρχούν. Πολλά μπορούν να παίζουν ρόλο για αυτή την συμπεριφορά. Η οικονομική κρίση, το ότι ο άνθρωπος δηλαδή είναι πιεσμένος από τα χρέη, το πως έχει μεγαλώσει, ο χαρακτήρας, η παιδεία που έχει πάρει. Κάθε μέρα ακούμε στις ειδήσεις περιστατικά βίας για ασήμαντα πράγματα. Μπορεί ο άλλος να σκοτώσει τον συνάνθρωπό του για το παραμικρό. Πόσες φορές σε παρέες υπάρχει το "αόρατο φτυάρι" που με αυτό "θάβουν" κάποιο γνωστό, συγγενή ή ακόμη και φίλο τους για τον α' ή β' λόγο. Για το αν έχει αγοράσει ακριβό αμάξι ή καινούργιο σπίτι ή το πόσο συχνά φοράει καινούργια ρούχα. Ο άλλος είναι σταματημένος, δεύτερος, στο κόκκινο φανάρι και μόλις ανάψει το πράσινο και ο μπροστινό...

Επιστροφή στην καθημερινότητα για τους περισσότερους από εμάς. Και η επιστροφή αυτή μας έφερε μπροστά σε ειδήσεις που η μία διαδέχεται την άλλη με γρήγορους ρυθμούς. Θα αναφερθώ σε μερικές από αυτές... Είχαμε λέει εισβολή του Ρουβίκωνα στο υπουργείο Εξωτερικών. Εισέβαλαν από την πίσω πόρτα και άφησαν στον προαύλιο χώρο μία τσάντα η οποία περιείχε φωτογραφίες νεκρών Παλαιστινίων μαζί με την σημαία της Παλαιστίνης.  Ε και; Πού είναι το παράξενο; Αυτοί και άλλοι σαν αυτούς μπαίνουν όπου θέλουν, κάνουν ότι θέλουν και κανείς δεν τους ενοχλεί. <<Μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώστε>>. Αυτό γίνεται πάντα. Και αν ένα υπουργείο δεν έχει καλή φύλαξη τότε τι να περιμένει ο απλός Έλληνας για την ασφάλεια στην μικρή γειτονιά του... Αν αυτή η τσάντα περιείχε κάποιον εκρηκτικό μηχανισμό ή κάθε φορά που μπαίνουν κάπου ανενόχλητοι έκαναν κακό σε κόσμο ποιος θα είχε την ευθύνη;  Ξέφραγο αμπέλι... Λίγες μέρες νωρίτερα έγινε χαμός για την έξοδο μας από τα μ...

Πόσο κτήνη μπορεί να είναι κάποιοι που μπορούν και ασελγούν πάνω σε παιδικές ψυχούλες; Και πόσο εκατονταπλασιάζεται ο τίτλος "κτήνη" όταν αυτοί που βιάζουν αυτά τα αγγελούδια είναι οι ίδιοι τους οι γονείς.  Αυτό που έγινε προ ημερών στο όμορφο νησί της Λέρου μας άφησε όλους άφωνους, εξοργισμένους, θυμωμένους. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς με λέξεις αυτήν την αποτρόπαια  υπόθεση. Και δυστυχώς δεν είναι η μοναδική που έχουμε ακούσει. Πώς αυτά τα αγγελούδια συνυπήρχαν μέσα σε αυτό το σπίτι-κολαστήριο μαζί με τους δυνάστες τους; Πώς αυτές οι αθώες ψυχούλες επιβίωναν; Πώς κάθε πρωί άνοιγαν τα μάτια τους... με τι ελπίδα, τι προσμονή, τι όρεξη για ζωή; Σκεφτείτε ότι ποτέ δεν θα έπαιξαν όπως άλλα παιδιά, ποτέ δεν θα γέλασαν, ποτέ δεν θα γιόρτασαν. Όλη τους η ζωή ξύλο, λεκτική και σωματική κακοποίηση, περιφρόνηση, ανέχεια, τραμπουκισμός, βιασμός. Πόσα ερωτήματα μπορεί να έχει ο κάθε ένας από εμάς ακούγοντας τι τράβηξαν αυτά τα παιδιά. Σε ποιον να τρέξουν να δ...

Ξυπνάς το πρωί, τώρα που οι μέρες έχουν ντυθεί και στολιστεί με τα χρώματα και τα αρώματα της άνοιξης και σκέφτεσαι πόσο τυχερός  είσαι που μπορείς να μυρίσεις να αισθανθείς και να βιώσεις αυτό το μεγαλείο της φύσης. Ζούμε σε ένα ευλογημένο τόπο που το νερό της θάλασσας ξεπλένει τις αυλές των σπιτιών και ένα μεγάλο πράσινο χαλί είναι απλωμένο στο περισσότερο μέρος του. Η γκρι πέτρινες πινελιές από τα όμορφα νησιά του Αιγαίου ολοκληρώνουν αυτόν τον μοναδικό πίνακα.  Πολλοί ζήλεψαν την ομορφιά του.  Ποιητές και συγγραφείς έγραψαν γι αυτόν τον τόπο, ξένες ταινίες γυρίστηκαν στις πανέμορφες τοποθεσίες του και οι πρόγονοί μας έδωσαν το αίμα τους για την ελευθερία του.  Η ελιά ένα ευλογημένο δέντρο είναι σε αφθονία μοιρασμένη πάνω του και ο ήλιος λάμπει πάντα, (ακόμα και το χειμώνα), από την μία του άκρη μέχρι την άλλη.  Ο λαός του φημισμένος για το φιλότιμο και την φιλοξενία του. Σε αυτόν τον τόπο γεννήθηκε ο Δημοκρατία και πολλές από τ...

Γ   γεννιέται, γυρνάει, γελάει, γοητεύει, γκρινιάζει, γεννάει, γενναία, γιατρεύει, γλυκιά, γνωρίζει, γερνάει... Υ υπέροχη, υπάκουη, υπεραγαπά, υπερευαίσθητη, υπεράνθρωπος, υπερβολική, υπερδραστήρια, υπερήφανη, υπεύθυνη, υπηρετεί, υπομένει, υποφέρει...   Ν νοιάζεται, νευριάζει, νιώθει, νικά, νοικοκυρά, ναζιάρα, νομίζει, νοσταλγεί... Α   αρέσει, αγριεύει, ακούραστη, αγκαλιά, αγρίμι, άγρυπνη, αγχώδης... Ι ιδανική, ικανή, ιδιοφυής, ισότιμη, ισχυρή, ισάξια... Κ κόρη, κυρία, καθοδηγεί, καθοδηγείται, καθορίζει, καλόγουστη, κακόγουστη,  καλομαθαίνει, κακομαθαίνει... Α αδερφή, αγωνιά, ανίσχυρη, αγαπάει... Αυτή είναι η γυναίκα με τα καλά της και τα κακά της!!!                ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΑ!!! κείμενο, φωτογραφία: Μ. Στρατή stratimina68.blogspot.gr

Είχα καιρό να γράψω κάτι στο blog μου. Έγιναν διάφορα από το καλοκαίρι μέχρι τώρα, που οι ιδέες είχαν στερέψει και εκτός αυτού δεν υπήρχε η διάθεση. Βασικά ούτε τώρα υπάρχει, αλλά θα ήθελα να αποτυπώσω μερικές σκέψεις μου από όλα αυτά που έχω αποκομίσει τους τελευταίους μήνες και μου έχουν προκαλέσει πόνο και θλίψη. Ξέρω καλά πως μία μερίδα ανθρώπων γνωστών μου που διαβάζουν αυτό το κείμενο γνωρίζουν για πια γεγονότα μιλάω, γιατί και αυτοί το ίδιο νιώθουν, οι υπόλοιποι θα καταλάβουν στην πορεία της ανάγνωσης. Λένε κάποιοι πως όλες τις δυσκολίες στη ζωή μπορούμε να τις ξεπεράσουμε αν υπάρχει υπομονή και θέληση. Τι κάνουμε όμως όταν οι δυσκολίες αυτές έχουν να κάνουν με αρρώστιες και θανάτους; Ξαφνικούς θανάτους... Όταν στην μικρή κοινωνία που ζεις μέσα σε λίγους μήνες έχουν χαθεί άνθρωποι από την μία μέρα στην άλλη; Νέοι άνθρωποι... Καλοί άνθρωποι... Όταν μια αρρώστια παίρνει ανθρώπους που ήταν ΠΑΝΤΑ με ένα μεγάλο χαμόγελο και γεμάτη χιούμορ και καλοσύνη; Όλα αυτά,...