Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

Η ζωή είναι λίγη, άλλαξε συμπεριφορά.


Η συμπεριφορά του ανθρώπου όπως εξελίσσεται  τα τελευταία χρόνια δεν διαφέρει από την συμπεριφορά των άγριων ζώων της ζούγκλας. Με το παραμικρό και μερικές φορές χωρίς να υπάρχει λόγος κάποιοι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν βόμβες απασφαλισμένες.
Επίσης το κουτσομπολιό και η ζήλια κυριαρχούν.
Πολλά μπορούν να παίζουν ρόλο για αυτή την συμπεριφορά. Η οικονομική κρίση, το ότι ο άνθρωπος δηλαδή είναι πιεσμένος από τα χρέη, το πως έχει μεγαλώσει, ο χαρακτήρας, η παιδεία που έχει πάρει.

Κάθε μέρα ακούμε στις ειδήσεις περιστατικά βίας για ασήμαντα πράγματα. Μπορεί ο άλλος να σκοτώσει τον συνάνθρωπό του για το παραμικρό.

Πόσες φορές σε παρέες υπάρχει το "αόρατο φτυάρι" που με αυτό "θάβουν" κάποιο γνωστό, συγγενή ή ακόμη και φίλο τους για τον α' ή β' λόγο. Για το αν έχει αγοράσει ακριβό αμάξι ή καινούργιο σπίτι ή το πόσο συχνά φοράει καινούργια ρούχα.

Ο άλλος είναι σταματημένος, δεύτερος, στο κόκκινο φανάρι και μόλις ανάψει το πράσινο και ο μπροστινός του δεν ξεκινήσει αμέσως του κατεβάζει τόσες βρισιές συν τις μούντζες που φεύγουν απλόχερα από το ανοιχτό παράθυρο του οδηγού.

Στα γήπεδα κάποιοι οπαδοί της ηττημένης ομάδας στρέφονται ενάντια στους οπαδούς της νικήτριας και κάνουν το γήπεδο γυαλιά καρφιά έτσι επειδή αυτό θεωρούν σωστό να γίνει. 

Αφήστε τις διαμάχες μεταξύ οπαδών αντίπαλων πολιτικών παρατάξεων. Λες και έχουν κάποιο συμφέρον και "σκοτώνονται" μεταξύ τους. Βρίζονται μέσα σε όλα τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης και στην ουσία οι Αρχηγοί των Κομμάτων που υποστηρίζουν ασκούν την ίδια πολιτική.

Έχει καιρό να βρέξει, παρακαλάμε όλοι για λίγη βροχή και αν ο Θεούλης μας την στείλει είμαστε μέσα στην γρίνια και την μελαγχολία. 

Υπάρχουν και οι "άλλοι" που έτσι και δουν δίπλα τους κάποιον που δεν είναι Έλληνας ή τον σαπίζουν στο ξύλο ή 'πέφτουν' οι βωμολοχίες βροχή. Αυτό το πράγμα δεν μπόρεσα ποτέ να το καταλάβω. Και εμείς σαν λαός έχουμε μετανάστες από τα παλιά χρόνια μέχρι και σήμερα  στο εξωτερικό. Έτσι θα έπρεπε να μας φερθούν; Δεν θεωρώ σωστές τέτοιες συμπεριφορές. 

Φεύγει ο άλλος από την σειρά του στην τράπεζα για λίγο να ρωτήσει κάτι για να μην περιμένει άδικα και πέφτουν κάποιοι να τον φάνε.

Και πόσα άλλα περιστατικά υπάρχουν καθημερινά από ανάρμοστες συμπεριφορές χωρίς σημαντικό λόγο.

Που θέλω να καταλήξω;

Τον τελευταίο χρόνο "έφυγαν" από την ζωή συγγενείς και φίλοι είτε από κάποια αρρώστια είτε από τροχαίο. Νέοι άνθρωποι που από την μια στιγμή στην άλλη έχασαν ότι πολυτιμότερο υπάρχει. Την ζωή τους!!!
Όλα αυτά με έκαναν να σκεφτώ την ματαιότητα των πραγμάτων.
Το πόσο προσωρινή είμαστε σε αυτή την ζωή.
Αν μπούμε μέσα σε ένα νοσοκομείο σαν επισκέπτες και περάσουμε από κάποιες πτέρυγες με ασθενείς που βρίσκονται στο τελευταίο στάδιο της ζωής τους τότε θα καταλάβουμε ακόμα καλύτερα το πόσο πρέπει να αλλάξουμε τρόπο ζωής και συμπεριφοράς. Το πόσο ανώφελο είναι να φερόμαστε άσχημα και αλαζονικά στους συνανθρώπους μας. 
Στη ζωή μας δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο. 

Αν εσύ είσαι μια χαρά στην υγεία σου και κοιτάζεις από το παράθυρό σου μια χιονισμένη μέρα και στεναχωριέσαι που σου χάλασε τα σχέδια σου. 
Σκέψου...
Την ίδια στιγμή σε ένα νοσοκομείο ένας άνθρωπος ξαπλωμένος, γεμάτος καλώδια που τον κρατάνε στην ζωή βλέπει έξω από το παράθυρο το ίδιο σκηνικό. Η μοναδική του σκέψη;
"Ας ήμουν καλά Θεέ μου να μπορούσα να έτρεχα μέσα στο χιόνι και ας μην είχα τίποτα άλλο..."

Μην είμαστε λοιπόν κακοπροαίρετοι ας βλέπουμε πάντα την θετική πλευρά των πραγμάτων.


Κείμενο: Μ. Στρατή
Φωτογραφία: Μ. Στρατή
 






  

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2018

Να πάω για ψάρεμα ή μήπως...



Δουλεύουν σε μια εταιρεία τρεις φίλοι. Ιταλός ο ένας, Ισπανός ο δεύτερος,  Έλληνας ο τρίτος.
Έχουν αποφασίσει εδώ και μέρες να πάνε για ψάρεμα την Κυριακή το πρωί.
Αφού λοιπόν έφτασε η μέρα, συναντήθηκαν το ξημέρωμα  άνοιξαν τα καλάμια τους και άρχισαν να ψαρεύουν.

Μετά από λίγη ώρα γυρίζει ο Ιταλός και τους λέει:

-  Που να σας πω τι είπα στη γυναίκα μου για να με αφήσει να έρθω για ψάρεμα!

- Τι της είπες; ρώτησε ο Ισπανός.

- Ότι θα την πάω το άλλο Σαββατοκύριακο σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο με spa  και θα της δώσω την πιστωτική μου κάρτα να κάνει ότι θέλει.

- Εγώ να δεις τι της έταξα! Συνέχισε να λέει ο Ισπανός.
Της είπα πως θα της πάρω το σαλόνι που εδώ και καιρό έχει βάλει στο μάτι και δεν της το αγόραζα γιατί ήταν ακριβό.

Ο Έλληνας τα άκουγε όλα αυτά και κουνούσε το κεφάλι του.

- Τι κουνάς το κεφάλι σου, εσύ δηλαδή πώς κατάφερες και ήρθες; Ρώτησαν οι άλλοι δύο με μια φωνή.

Και ο Έλληνας τους λέει:

- Κοιτάξτε, τα πράγματα είναι απλά. Έβαλα το ξυπνητήρι χθες βράδυ να με ξυπνήσει στις 4.30. Στις 4.30 λοιπόν όταν άρχισε να χτυπάει σκουντάω την γυναίκα μου και της λέω. <<Θα κάνουμε σεξ ή να πάω για ψάρεμα;>> 
Και μου απαντά... <<Πάρε ένα μπουφάν μαζί σου μπορεί να κάνει κρύο>>.


κείμενο: Μ. Στρατή

Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2018

Επιστροφή στην καθημερινότητα...


Επιστροφή στην καθημερινότητα για τους περισσότερους από εμάς.
Και η επιστροφή αυτή μας έφερε μπροστά σε ειδήσεις που η μία διαδέχεται την άλλη με γρήγορους ρυθμούς.
Θα αναφερθώ σε μερικές από αυτές...
Είχαμε λέει εισβολή του Ρουβίκωνα στο υπουργείο Εξωτερικών. Εισέβαλαν από την πίσω πόρτα και άφησαν στον προαύλιο χώρο μία τσάντα η οποία περιείχε φωτογραφίες νεκρών Παλαιστινίων μαζί με την σημαία της Παλαιστίνης. 
Ε και; Πού είναι το παράξενο;
Αυτοί και άλλοι σαν αυτούς μπαίνουν όπου θέλουν, κάνουν ότι θέλουν και κανείς δεν τους ενοχλεί. <<Μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώστε>>. Αυτό γίνεται πάντα. Και αν ένα υπουργείο δεν έχει καλή φύλαξη τότε τι να περιμένει ο απλός Έλληνας για την ασφάλεια στην μικρή γειτονιά του...
Αν αυτή η τσάντα περιείχε κάποιον εκρηκτικό μηχανισμό ή κάθε φορά που μπαίνουν κάπου ανενόχλητοι έκαναν κακό σε κόσμο ποιος θα είχε την ευθύνη; 
Ξέφραγο αμπέλι...

Λίγες μέρες νωρίτερα έγινε χαμός για την έξοδο μας από τα μνημόνια. Σαν είδηση ακούγεται πολύ καλή. Στην πραγματικότητα όμως αυτό τι προσφέρει στον απλό Έλληνα;
Πώς είναι δυνατόν να υπάρχει έξοδο και να έχουν ψηφιστεί περίπου 1000 μνημονιακοί  νόμοι που ισχύουν ήδη και που άλλοι θα ισχύουν μετά από λίγους μήνες και θα συνεχίζουν την  αφαίμαξη του ελληνικού λαού;
Και καλά κάνεις σαν κυβέρνηση και δείχνεις την χαρά σου, αλλά μήπως το τραβάς λίγο το σκοινί με διάφορες επικοινωνιακές φιοριτούρες. Μήπως είχαμε βγει νωρίτερα αν δεν είχατε κάνει λάθος κινήσεις ειδικά τους πρώτους μήνες της διακυβέρνησής σας. 
Και για να μην παρεξηγηθώ από ορισμένους ότι στρέφομαι μόνο εναντίον αυτής της κυβέρνησης, είχα γράψει την γνώμη μου για τα λάθη των προηγούμενων χρόνια πριν... 

Και μπαίνοντας σε προεκλογική τροχιά έσκασε πριν λίγες ώρες και ο ανασχηματισμός. 
Τα βασικά υπουργεία έμειναν ως έχει. Ο Αλέξης θέλησε να μετατρέψει το  <<πρώτη φορά αριστερά>>  σε << πρώτη φορά λίγο απ΄όλα>>. Μόλις άκουσα ότι η Κατερίνα Παπακώστα έγινε υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη έμεινα άφωνη. 
Άραγε ο Αλέξης θυμάται πως τον αποκαλούσε η Κατερίνα πριν καιρό; Τον είχε πει "προκλητικά αμοραλιστή".
Ότι δηλαδή μπροστά στην προσωπική και κοινωνική του άνοδο δεν έχει ηθικούς φραγμούς.
Παρ'όλα αυτά όμως όλα περασμένα ξεχασμένα. Φαίνεται ότι η γνώμη του Καμμένου στην κυβέρνηση έχει δύναμη. Τώρα πώς τόσο καιρό ο Καμμένος και ο Αλέξης τα πάνε μια χαρά εγώ τι να πω; Μπορώ όμως να σας παραθέσω κάτι ωραίο που είχα διαβάσει πριν καιρό από έναν Αμερικανό πολιτικό τον Mark Hanna. Είχε πει: <<Στην πολιτική δύο πράγματα έχουν σημασία. Το  πρώτο είναι τα λεφτά και δεν μπορώ να θυμηθώ ποιο είναι το δεύτερο>>.

Και στο κάτω κάτω ο ανασχηματισμός γιατί έγινε; Αφού η γραμμή είναι μία. Το μόνο που αλλάζει είναι πως θα φάνε και κάποιοι άλλοι από τους 'παχυλούς' μισθούς και θα γραφτούν στο βιβλίο της ιστορίας ως Υπουργοί.
Εγώ πάντως δεν καταλαβαίνω τίποτα πια.
Συμβαίνουν τόσα γύρω μας και αυτοί όλοι βγαίνουν και μας μιλούν σαν να ζούμε στην Ελβετία ή στο Κατάρ.
Συνεχίζω να βλέπω τον κόσμο να υποφέρει, να μην μπορεί να πληρώσει λογαριασμούς να τον πνίγουν οι  δυσβάσταχτοι φόροι. Τώρα βγήκε και ο ΕΝΦΙΑ, τα σχολεία ανοίγουν, οι φοιτητές πρέπει να βρουν σπίτια, οι μαθητές να γραφτούν σε φροντιστήρια και να αγοράσουν σχολικά και πολλά άλλα έξοδα που σφίγγουν την θηλιά στο λαιμό του κάθε ενός από εμάς.    Και είναι και αυτοί οι άνθρωποι που έχασαν τους δικούς τους και τα σπίτια τους στις φωτιές του Ιουλίου που περιμένουν δικαίωση. 
Για αυτό λίγη ταπεινότητα δεν βλάπτει.
Αν είχατε αναλογιστεί σαν κυβέρνηση  και εσείς και άλλοι στο παρελθόν  τα λάθη που έχετε κάνει, ίσως να ήσασταν πιο ταπεινοί χωρίς υπερηφάνεια,και αλαζονεία απέναντι στον λαό που σας ψηφίζει.
Ίσως ο κόσμος μας να ήταν καλύτερος!

Κείμενο: Μ. Στρατή
Φωτογραφία:Μ. Στρατή







Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Τα πλούτη δεν φέρνουν την ευτυχία.



Ήταν ένα Αυγουστιάτικο δειλινό. Ο ουρανός εκεί που άγγιζε την θάλασσα δημιουργούσε μια πανδαισία χρωμάτων. Το πορτοκαλί, το κίτρινο, το κόκκινο και το μωβ είχαν φτιάξει ένα τοπίο μοναδικό που συμπλήρωνε στην ήδη υπάρχουσα ομορφιά του νησιού. 
Η θάλασσα ήταν πολύ ζεστή και κατά μήκος της παραλίας είχαν μείνει μερικές παρέες λουόμενων.
Στην άκρη της ακτογραμμής ήταν ένα παιδάκι γύρω στα οχτώ που γέμιζε το πλαστικό κουβαδάκι του με την υγρή άμμο και μετά το αναποδογύριζε φτιάχνοντας μικρά πυργάκια στη σειρά. 
Η μητέρα του το βοηθούσε και συγχρόνως του έλεγε διάφορες ιστορίες που αρεσκόταν ο μικρός να ακούει και που είχαν σχέση με τον μπαμπά του. Για τον μπαμπά που δεν υπήρχε πια στη ζωή...
Η σχέση μητέρας γιου έδειχνε αρμονική γεμάτη αγάπη και στοργή.

Λίγα μέτρα πιο πέρα ήταν μία οικογένεια τετραμελής. Ο πατέρας η μητέρα ένα αγοράκι περίπου δέκα ετών και η μεγαλύτερη αδερφή του. Είχαν βάλει στην παραλία ένα πτυσσόμενο τραπέζι με τις καρέκλες  και δύο ξαπλώστρες. Διακριτικά είχαν να παίζει Jazz μουσική από το πανάκριβο τζιπ τους που ήταν αραγμένο λίγα μέτρα πίσω τους.
Ο πατέρας διάβαζε με μεγάλη περισυλλογή την εφημερίδα που είχε τα νέα του χρηματιστηρίου, χωρίς να ρίχνει ούτε μια ματιά στην οικογένεια. Και παρ' όλο που κάθε τόσο ο μικρός του γιος του έκανε διάφορες ερωτήσεις και τον παρακαλούσε να παίξουν, εκείνος τον απέφευγε με ένα  ''δεν μπορώ τώρα Νικόλα, στη μαμά ότι θες".
Αλλά και η μητέρα είχε επικεντρωθεί στο ακριβό της tablet χωρίς να την απασχολούν ιδιαίτερα οι συνεχείς ερωτήσεις του γιου της. Η αδερφή του έμπαινε για λίγο στη θάλασσα και όταν έβγαινε με το κινητό σαν προέκταση του χεριού της χάνονταν στο κόσμο του διαδικτύου...

Ο μικρός Νικόλας αφού είδε πως οι γονείς του δεν του έδιναν σημασία άρχισε να προχωράει προς το μέρος που ο μικρός μας φίλος έφτιαχνε τα πυργάκια του. 
- Μπορώ να παίξω λίγο μαζί σου;  
- Ναι μπορείς έλα κάθισε δίπλα μου. 
- Πώς σε λένε;
- Γιάννη και αυτή εδώ είναι η μαμά μου η Κατερίνα.
- Εσένα;
- Νικόλα...
Έτσι μετά τις συστάσεις τα δυο αγοράκια άρχισαν να παίζουν σαν να ήξεραν χρόνια ο ένας τον άλλον.
Η μητέρα του Γιάννη τους έδωσε και λίγα κουλουράκια που είχε φτιάξει και συγχρόνως τα έτρωγαν. 

Οι γονείς του ούτε είχαν καταλάβει πως ο μικρός είχε φύγει από κοντά τους, όταν η αδερφή του κάποια στιγμή σηκώθηκε και πήγε προς τη θάλασσα τον είδε και τους το είπε.
<<Νικόλα έλα γρήγορα εδώ...>> Ακούστηκε η φωνή του πατέρα. 
Ο  Νικόλας έτρεξε γρήγορα προς το μέρος του μπαμπά του και τον παρακάλεσε να μείνει λίγο ακόμα με τον φίλο του. 
<<Δεν έχεις καμιά δουλειά εκεί. Κάθισε εδώ και παίξε με το tablet σου.>>  Είπε με διάθεση σνομπισμού ο πατέρας. Ίσως δεν τους "γέμιζε" το μάτι η μητέρα με το παιδί. 

Ο Νικόλας στεναχωρημένος και ενώ έριχνε κλεφτές ματιές στον νέο φίλο του μπήκε σιγά σιγά στη θάλασσα. 
Σε κάποια κακή στιγμή όμως  ήρθε ένα κύμα και τον τράβηξε μέσα. 
Οι γονείς του τελείως απορροφημένοι δεν είδαν τι έγινε. Και ο μικρός δεν πρόλαβε να φωνάξει. 
<< Το παιδί το παιδί!!!>> Φώναξε η Κατερίνα που είχε δει τι συνέβη στον μικρό.
Μέχρι να καταλάβουν οι γονείς του τι έγινε η Κατερίνα είχε βγάλει τον μικρό αναίσθητο στην παραλία και προσπαθούσε να τον επαναφέρει.
Ο πατέρας,  η μητέρα και η αδερφή του είχαν παγώσει μέχρι την στιγμή που ο μικρός με την βοήθεια της Κατερίνας επανήλθε.  

<< Μαμά, μπαμπά, τρόμαξα πολύ. Με τράβηξε το κύμα μέσα χωρίς να το καταλάβω.>> είπε ο μικρός με τρεμάμενη βραχνή φωνή. 
Ντροπιασμένοι και σοκαρισμένοι οι γονείς δεν είχαν λόγια να ευχαριστήσουν την γυναίκα που έσωσε την ζωή του γιου τους και που πριν λίγη ώρα κατά κάποιον τρόπο είχαν αδικήσει. 
<< Μη με ευχαριστείτε, αυτό που θα έκανε ο καθένας έκανα και εγώ. Έχασα τον άντρα μου από πνιγμό πριν πέντε χρόνια και μετά από αυτό έκανα μαθήματα και πήρα το δίπλωμα του  ναυαγοσώστη. Είναι η δουλειά μου αυτή, δουλεύω στο μεγάλο ξενοδοχείο του νησιού.>>

Μετά από πολλές ευχαριστίες και ανταλλαγές τηλεφωνικών αριθμών,  έδωσαν ραντεβού την επομένη το βράδυ σε ένα παραλιακό τεβερνάκι. Η οικογένεια του Νικόλα δεν ήξερε πως να δείξει την ευγνωμοσύνη της προς την Κατερίνα και τον γιο της. Έτσι τους έκανε το τραπέζι. Από τότε ακολούθησαν και άλλα πολλά εκατέρωθεν τραπεζώματα. 
Ο Νικόλας και ο Γιάννης έχουν γίνει αδελφικοί φίλοι που μεγαλώνουν σε ένα όμορφο νησί της Ελλάδας.


Υ.Γ. Τα πλούτη και η καλή κοινωνική θέση δεν κάνουν απαραίτητα τον άλλον καλό οικογενειάρχη ή καλό άνθρωπο. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Η βοήθεια σε μια δύσκολη μας στιγμή μπορεί να έρθει από εκεί που δεν το περιμένουμε.


Κείμενο: Μ.Στρατή 
Φωτογραφία: Μ. Στρατή
stratimina68.blogspot.gr









Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

Τι να μου πείτε και εσείς γατάκια...; (ΑΝΕΚΔΟΤΟ)




Σε μια πλατεία στο κέντρο της Αθήνας συζητούν τρία παιδάκια για τις δουλειές που κάνουν οι μπαμπάδες τους.
Ο μικρός Κωστάκης περήφανος για τον μπαμπά του λέει:
- Εμένα ο μπαμπάς μου είναι ο καλύτερος οικοδόμος στην Αθήνα. Ξυπνάει στις 5.00 το πρωί και κάνει πολλά χιλιόμετρα καθημερινά να πάει στη δουλειά του. Το μεσημέρι σχολάει στις 3.00 και στις 4.00 ακριβώς κάθεται στο τραπέζι και τρώμε.
Μετά πήρε το λόγο ο μικρός Γιαννάκης και είπε:
- Ο δικός μου μπαμπάς  έχει μαγαζί με υφάσματα στο κέντρο. Κάθε πρωί ξυπνάει στις 8.00 και φεύγει. Το ανοίγει στις 9.00 και το  μεσημέρι στις 3.00 το κλείνει. Στις 4.00 ακριβώς το τραπέζι είναι έτοιμο και τρώμε όλοι μαζί.
Δεν πρόλαβε να τελειώσει την πρόταση του ο Γιαννάκης και πετάχτηκε ο μικρός Δημήτρης γεμάτος περηφάνια:
- Τι  λέτε μωρέ; Εμένα ο πατέρας μου είναι δημόσιος υπάλληλος. Πιάνει 8.00 η ώρα δουλειά και 7.50 φεύγει από το σπίτι. Και ενώ σχολάει στις 3.00 στις 2.30 είναι στο τραπέζι και τρώμε...

Κείμενο: Μ. Στρατή 
stratimina68.blogspot.gr

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Θέλει αύξηση γιατί έχει ζήτηση... (ΑΝΕΚΔΟΤΟ)



Πάνω από 20 χρόνια ο Γιώργος δουλεύει σε μια εταιρεία. Πριν την κρίση έπαιρνε κάθε χρόνο μια μικρή αύξηση. Από την κρίση και μετά όμως όχι μόνο  αύξηση δεν είδε αλλά πριν 2 χρόνια είχε και  μείωση του μισθού. 
Πήρε την απόφαση λοιπόν να πάει να μιλήσει στο αφεντικό του.
Την Παρασκευή το απόγευμα την ώρα που ήταν να σχολάσει μπήκε στο γραφείο του Διευθυντή του.
- Κύριε Αντωνίου ήθελα να σας μιλήσω για κάτι αρκετά σοβαρό.
- Σε ακούω Γιώργο μου. Τι θα ήθελες;
- Ξέρετε ότι δουλεύω για σας πάρα πολλά χρόνια. Σας εκτιμώ πάρα πολύ και γι αυτό πήρα το θάρρος να σας ζητήσω κάτι.
- Και εγώ σε εκτιμώ και το ξέρεις, πες μου τι θες.
- Είμαι από τους υπαλλήλους που αγαπούν την εταιρεία και έχω κάνει τα πάντα για το καλό της. Μετά από τόσα χρόνια στασιμότητας αλλά και τελευταία μείωσης του μισθού μου δεν πάει άλλο. Γι'αυτό και θέλω αύξηση!!! Και γιατί τρεις εταιρείες με κυνηγούν καθημερινά.

Μετά από λίγη σκέψη ο Αντωνίου του λέει: 
   
- Έχεις δίκιο Γιώργο μου. Θα έπρεπε να σου είχα κάνει την αύξηση πριν μου το ζητήσεις. Τέλος αυτού του μήνα λοιπόν ο μισθός σου θα αυξηθεί κατά 17%.
- Σας ευχαριστώ κύριε διευθυντά! Δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο καλό μου κάνετε.
- Να είσαι καλά. Θα ήθελα όμως να μου πεις ποιες είναι αυτές οι εταιρείες που σε ζητούν;
- Η Δ.Ε.Η, ο ΟΤΕ και η τράπεζα για όλα αυτά που τους χρωστάω...

Κείμενο: M. Στρατή

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Όταν θέλεις άδεια και δεν σου δίνουν... (ΑΝΕΚΔΟΤΟ)


Είναι Αύγουστος μήνας και έξω"σκάει ο τζίτζικας' από την ζέστη. 
Σε ένα γραφείο στο κέντρο της Αθήνας ένας υπάλληλος δεν την παλεύει καθόλου. Σκέφτεται παραλίες, διακοπές και νησιά. 
Το κακό της υπόθεσης είναι ότι ο ιδιοκτήτης του γραφείου είχε πει και στους δύο υπαλλήλους ότι διακοπές θα πάνε τον Σεπτέμβρη.
Προσπαθούσε λοιπόν να σκεφτεί τι να κάνει για να μπορέσει να φύγει άμεσα και χωρίς φασαρίες.
Είπε λοιπόν να το παίξει "τρελίτσα" μπας και τα καταφέρει.
Ανεβαίνει όρθιος πάνω στο γραφείο του και κρεμιέται με τα χέρια από το ταβάνι εκεί που είναι το φωτιστικό.
Τον βλέπει το αφεντικό τον πλησιάζει και του λέει με αυστηρό τόνο στη φωνή:
- Τι κάνεις εκεί Παπαδόπουλε, τι χάλια είναι αυτά;
- Τι να κάνω κύριε διευθυντά, φωτίζω το γραφείο, αφού είμαι λάμπα τι άλλο να κάνω.
Τον ακούει ο διευθυντής και σκέφτεται μέσα του. 
"Πάει αυτός, σάλεψε από την δουλειά και την ζέστη, ας του δώσω άδεια να φύγει λίγο μπας και συνέλθει".
Του λέει λοιπόν:
- Παπαδόπουλε, κατέβα γρήγορα κάτω και πήγαινε στο λογιστήριο να πληρωθείς. Σου δίνω 20 μέρες άδεια, φύγε να ξεκουραστείς.
Κατεβαίνει μέσα στη τρελή χαρά ο Παπαδόπουλος και φεύγει.
Ο συνάδελφός του τον βλέπει να ανοίγει την πόρτα να φύγει και τρέχει πίσω του και αυτός.
- Ε!!! Κύριε Σταματίου που πάτε;  Του φωνάζει ο διευθυντής.
- Φεύγω και εγώ κύριε διευθυντά. Πώς να δουλέψω μέσα στα σκοτάδια......;;;

Κείμενο: Μ. Στρατή
 

Η ζωή είναι λίγη, άλλαξε συμπεριφορά.

Η συμπεριφορά του ανθρώπου όπως εξελίσσεται  τα τελευταία χρόνια δεν διαφέρει από την συμπεριφορά των άγριων ζώων της ζούγκλας. Με το π...