Αγαπημένο μου ημερολόγιο...

Και ξαφνικά από εκεί που θυμάσαι σαν χθες την όμορφη νιότη σου και αυτά τα ωραία που είχε αυτή η περίοδος της ζωής σου, όλα ανήκουν στο μακρινό παρελθόν... Και δεν μπορείς να το δεχτείς... Δεν μπορείς να πιστέψεις πως είναι δυνατόν αφού εσύ μέσα σου αισθάνεσαι 18 στην πραγματικότητα να συμπεριλαμβάνεσαι στους μεσήλικες. Μεσήλικας!!! Το λέω και νιώθω κάπως... Με λούζει κρύος ιδρώτας... Μεσήλικας... Είναι βαρύ το φορτίο αυτής της λέξης. Και να θες να το προσπεράσεις δεν σε αφήνουν κάποιες καταστάσεις. Τι θέλω να πω; Εσύ αισθάνεσαι 18 αλλά βλέπεις το παιδί σου που έχει ξεπεράσει αυτή την ηλικία και αναιρείς την σκέψη σου. Πας να διαβάσεις ένα βιβλίο μια εφημερίδα βρε αδερφέ και τα γράμματα θαμπώνουν και πρέπει να βάλεις το κείμενο ένα μέτρο μακριά για να ξεκαθαρίσεις τι γράφει. Και αναγκάζεσαι να πας στον οφθαλμίατρο για να σου επιβεβαιώσει την λέξη που δεν θα ήθελες να ακούσεις... "Πρεσβυωπία". Και να ήταν μόνο αυτό! Όλοι στην ηλικία που εσύ νιώθεις πως είσαι, σου μιλούν σ...

Στην ουρά για το ταμείο της τράπεζας, συναντιούνται δυο φίλοι που είχαν να βρεθούν από τα χρόνια που ήταν φοιτητές. Αγκαλιάζονται, φιλιούνται και αρχίζει ο ακόλουθος διάλογος: - Βρε Κυριάκο, τι συγκίνηση είναι αυτή που σε είδα. Να κανονίσουμε να βρεθούμε κάποιο βραδάκι να τα πούμε καλύτερα. - Ευχαρίστως Γιώργο μου. Πες μου πότε θες και θα το κανονίσω. - Τι θα έλεγες να τα πούμε αυτή την Δευτέρα; - Την Δευτέρα δεν μπορώ Γιώργο μου. Έχει να πάει για ψάρεμα ο Μπάμπης. - Τότε να πούμε την Τετάρτη το βράδυ. - Ούτε την Τετάρτη μπορώ γιατί ο Μπάμπης θα βρεθεί με τους συναδέλφους του. - Ας βρεθούμε τότε το άλλο Σαββατοκύριακο. - Τότε είναι που δεν θα μπορώ. Το άλλο Σαββατοκύριακο ο Μπάμπης θα φύγει στην Ιταλία.  - Μα καλά βρε Κυριάκο! Ποιος είναι αυτός ο Μπάμπης που εξαρτάται από αυτόν πότε θα βγεις εσύ; - Κοίτα, τον Μπάμπη εγώ δεν τον ξέρω! Αλλά όταν αυτός φεύγει να πάει κάπου εγώ πάω με την γυναίκα του... Κείμενο: Μ. Στρατή stratimina68.blogspot.gr   ...

Αυτό το ήξερες; Η μύτη και τα αυτιά μας δεν σταματούν να μεγαλώνουν κατά την διάρκεια της ζωής μας. Τα νύχια των χεριών μεγαλώνουν 4 φορές περισσότερο από των ποδιών. Όταν καταναλώνουμε μεγάλη ποσότητα φαγητού η ακοή μας γίνεται πιο αδύναμη. Ο βήχας μπορεί να ξεπεράσει τα 160 χιλ. την ώρα. Οι δεξιόχειρες μασάνε στην δεξιά πλευρά του στόματος και οι αριστερόχειρες στην αριστερή. Οι άνθρωποι που το χρώμα των ματιών τους είναι μπλε είναι πιο ευαίσθητοι στον πόνο. Η γυναικεία καρδιά χτυπά περισσότερο από του άνδρα.  Η ανδρική τρίχα είναι διπλή σε διάμετρο από την γυναικεία. Το νύχι στο μεσαίο δάχτυλο μεγαλώνει πιο γρήγορα από τα άλλα.  Κάθε πρωί όταν ξυπνάμε είμαστε 8 χιλιοστά ψηλότεροι από το βράδυ. Είναι ακατόρθωτο να φταρνιστείτε με τα μάτια ανοιχτά. Στα 60 τους χρόνια οι περισσότεροι άνθρωποι χάνουν τους μισούς γευστικούς κάλυκες. Οι τρίχες στο πρόσωπο μεγαλώνουν πιο γρήγορα από το υπόλοιπο σώμα μας. Κάποιος που καπνίζει ένα πακέτο τσιγάρα την μέρα το χρ...

Η συμπεριφορά του ανθρώπου όπως εξελίσσεται  τα τελευταία χρόνια δεν διαφέρει από την συμπεριφορά των άγριων ζώων της ζούγκλας. Με το παραμικρό και μερικές φορές χωρίς να υπάρχει λόγος κάποιοι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν βόμβες απασφαλισμένες. Επίσης το κουτσομπολιό και η ζήλια κυριαρχούν. Πολλά μπορούν να παίζουν ρόλο για αυτή την συμπεριφορά. Η οικονομική κρίση, το ότι ο άνθρωπος δηλαδή είναι πιεσμένος από τα χρέη, το πως έχει μεγαλώσει, ο χαρακτήρας, η παιδεία που έχει πάρει. Κάθε μέρα ακούμε στις ειδήσεις περιστατικά βίας για ασήμαντα πράγματα. Μπορεί ο άλλος να σκοτώσει τον συνάνθρωπό του για το παραμικρό. Πόσες φορές σε παρέες υπάρχει το "αόρατο φτυάρι" που με αυτό "θάβουν" κάποιο γνωστό, συγγενή ή ακόμη και φίλο τους για τον α' ή β' λόγο. Για το αν έχει αγοράσει ακριβό αμάξι ή καινούργιο σπίτι ή το πόσο συχνά φοράει καινούργια ρούχα. Ο άλλος είναι σταματημένος, δεύτερος, στο κόκκινο φανάρι και μόλις ανάψει το πράσινο και ο μπροστινό...

Δουλεύουν σε μια εταιρεία τρεις φίλοι. Ιταλός ο ένας, Ισπανός ο δεύτερος,  Έλληνας ο τρίτος. Έχουν αποφασίσει εδώ και μέρες να πάνε για ψάρεμα την Κυριακή το πρωί. Αφού λοιπόν έφτασε η μέρα, συναντήθηκαν το ξημέρωμα  άνοιξαν τα καλάμια τους και άρχισαν να ψαρεύουν. Μετά από λίγη ώρα γυρίζει ο Ιταλός και τους λέει: -  Που να σας πω τι είπα στη γυναίκα μου για να με αφήσει να έρθω για ψάρεμα! - Τι της είπες; ρώτησε ο Ισπανός. - Ότι θα την πάω το άλλο Σαββατοκύριακο σε ένα πολυτελές ξενοδοχείο με spa  και θα της δώσω την πιστωτική μου κάρτα να κάνει ότι θέλει. - Εγώ να δεις τι της έταξα! Συνέχισε να λέει ο Ισπανός. Της είπα πως θα της πάρω το σαλόνι που εδώ και καιρό έχει βάλει στο μάτι και δεν της το αγόραζα γιατί ήταν ακριβό. Ο Έλληνας τα άκουγε όλα αυτά και κουνούσε το κεφάλι του. - Τι κουνάς το κεφάλι σου, εσύ δηλαδή πώς κατάφερες και ήρθες; Ρώτησαν οι άλλοι δύο με μια φωνή. Και ο Έλληνας τους λέει: - Κοιτάξτε, τα πράγματα είναι απλά. Έβαλα το ξυπνητήρι χθες βράδ...

Επιστροφή στην καθημερινότητα για τους περισσότερους από εμάς. Και η επιστροφή αυτή μας έφερε μπροστά σε ειδήσεις που η μία διαδέχεται την άλλη με γρήγορους ρυθμούς. Θα αναφερθώ σε μερικές από αυτές... Είχαμε λέει εισβολή του Ρουβίκωνα στο υπουργείο Εξωτερικών. Εισέβαλαν από την πίσω πόρτα και άφησαν στον προαύλιο χώρο μία τσάντα η οποία περιείχε φωτογραφίες νεκρών Παλαιστινίων μαζί με την σημαία της Παλαιστίνης.  Ε και; Πού είναι το παράξενο; Αυτοί και άλλοι σαν αυτούς μπαίνουν όπου θέλουν, κάνουν ότι θέλουν και κανείς δεν τους ενοχλεί. <<Μπάτε σκύλοι αλέστε και αλεστικά μη δώστε>>. Αυτό γίνεται πάντα. Και αν ένα υπουργείο δεν έχει καλή φύλαξη τότε τι να περιμένει ο απλός Έλληνας για την ασφάλεια στην μικρή γειτονιά του... Αν αυτή η τσάντα περιείχε κάποιον εκρηκτικό μηχανισμό ή κάθε φορά που μπαίνουν κάπου ανενόχλητοι έκαναν κακό σε κόσμο ποιος θα είχε την ευθύνη;  Ξέφραγο αμπέλι... Λίγες μέρες νωρίτερα έγινε χαμός για την έξοδο μας από τα μ...

Ήταν ένα Αυγουστιάτικο δειλινό. Ο ουρανός εκεί που άγγιζε την θάλασσα δημιουργούσε μια πανδαισία χρωμάτων. Το πορτοκαλί, το κίτρινο, το κόκκινο και το μωβ είχαν φτιάξει ένα τοπίο μοναδικό που συμπλήρωνε στην ήδη υπάρχουσα ομορφιά του νησιού.  Η θάλασσα ήταν πολύ ζεστή και κατά μήκος της παραλίας είχαν μείνει μερικές παρέες λουόμενων. Στην άκρη της ακτογραμμής ήταν ένα παιδάκι γύρω στα οχτώ που γέμιζε το πλαστικό κουβαδάκι του με την υγρή άμμο και μετά το αναποδογύριζε φτιάχνοντας μικρά πυργάκια στη σειρά.  Η μητέρα του το βοηθούσε και συγχρόνως του έλεγε διάφορες ιστορίες που αρεσκόταν ο μικρός να ακούει και που είχαν σχέση με τον μπαμπά του. Για τον μπαμπά που δεν υπήρχε πια στη ζωή... Η σχέση μητέρας γιου έδειχνε αρμονική γεμάτη αγάπη και στοργή. Λίγα μέτρα πιο πέρα ήταν μία οικογένεια τετραμελής. Ο πατέρας η μητέρα ένα αγοράκι περίπου δέκα ετών και η μεγαλύτερη αδερφή του. Είχαν βάλει στην παραλία ένα πτυσσόμενο τραπέζι με τις καρέκλες  και δύο ξαπλώστρες. Δ...