Τρίτη, 23 Οκτωβρίου 2012

Οταν ήμουν παιδί..........


Μεγάλωσα σε ενα χωριό στην πανέμορφη Άνδρο!
Απ τα παιδικά μου χρόνια θυμάμαι πολλά!
-Θυμάμαι όταν μαζευόμασταν στις αλάνες του χωριού και παίζαμε κρυφτό,κυνηγητό,μακριά γαϊδούρα,βόλους και πολλά άλλα παιχνίδια που μας έκαναν χαρούμενους!

-Θυμάμαι όταν πήγαινα στο δημοτικό,περνούσαμε ο ένας απο το σπίτι του αλλού να τον πάρουμε να πάμε όλοι μαζί σχολείο!
Στο τέλος γινόμασταν μια παρέα 12 παιδιών που απο τις φωνές μας είχαμε ξυπνήσει όλο το χωριό!
-Θυμάμαι τις Κυριακές που έπρεπε  να πάμε όλοι οι μαθητές στην εκκλησία.Όποιος απο εμάς δεν πήγαινε έπρεπε να γράψει 100 φορές την φράση -κάθε Κυριακή πρέπει να πηγαίνω εκκλησία-.
Ο δάσκαλος μας ήταν ένας για όλες τις τάξεις!
Αυστηρός αλλα και γλυκός όπου έπρεπε!Και βέβαια όταν λέω αυστηρώς εννοώ οτι χρησιμοποιούσε ένα ξύλινο χάρακα σε περίπτωση που ήμασταν αδιάβαστοι ή ζωηροί την ώρα του 
μαθήματος, και μας έδινε 2-3 ξυλιές στο χέρι!(πονούσε)

-Θυμάμαι επίσης τις ημέρες των ονομαστικών εορτών!
Πηγαίναμε με τους γονείς μας, απο σπίτι σε σπίτι συγγενών 
για να χαιρετίσουμε!
Εκει μας κερνούσαν διάφορα γλυκά!Ηταν πολυ ωραία!

-Θυμάμαι που γράφαμε γράμμα στον Άγιο Βασίλη με τον αδερφό μου,και το αφήναμε στο τζάκι για να "έρθει" να το πάρει!
Και την τόση αγωνία που είχαμε το βράδυ της πρωτοχρονιάς μέχρι 
να ξημερώσει να βρούμε τα δώρα μας!

-Θυμάμαι το πόσο άσχημο ήταν όταν ο πατέρας μου ετοίμαζε βαλίτσες να φύγει για τα καράβια!Λες και το σπίτι μας ζούσε ενα μικρό θάνατο!
Αυτό κρατούσε  για μέρες μετά τον αποχωρισμό!
Αλλά και πόσο μεγάλη ήταν η χαρά μου όταν γύριζε! 
Το πόσο ηρωίδα ηταν η μάνα μου που είχε την ευθύνη για όλα
οταν ο μπαμπάς έλειπε!

-Θυμάμαι την λατρεία που είχα στη  γιαγιά που έμενε στο ίδιο σπίτι με μας,και που μου έκανε  τα χατίρια,σε οτι ζητούσα!

-Τα τραπέζια με ολους τους συγγενείς μαζεμένους,τα γέλια και τις χαρές!
Το πόσο διαφορετικοί ηταν οι άνθρωποι του χωριού σε σχέση με το τώρα.
Χωρίς άγχος,χωρίς αβεβαιότητα για το αύριο!

-Θυμάμαι τις εκδρομές με το σχολείο λες και ήταν χθες´.
Πόσες μέρες πριν περίμενα με αγωνία να έρθει εκείνη η ωρα!
Συνήθως πηγαίναμε σε διάφορα μέρη του νησιού.


-Θυμάμαι το Πάσχα και ειδικά την Κυριακή του Πάσχα που όλο το χωριό μύριζε -Λαμπριάτη-.
Τι ήταν αυτό;
Είναι γιατί το κάνουμε ακόμα, αρνάκι γεμιστό με ρύζι,χορταρικά και τυριά σε μεγάλη  γάστρα σε ξυλόφουρνο!
Μαζευόνταν  όλοι στη γειτονιά σε ενα φούρνο ο οποίος χωρούσε 5-6 γάστρες και κάναμε μεγααααάλο γλέντι!

-Θυμάμαι όταν έρχονταν o καραγκιοζοπαίχτης στο καφενειο του χωριού!Που περιμέναμε να κόψουμε εισιτήριο και να γελάσουμε με την καρδιά μας με τον καραγκιόζη και τον μπάρμπα Γιώργο!

-Θυμάμαι τη "μυρωδιά" απο το τοστ που μου έφτιαχνε η γιαγιά μαζί με πατατάκια τις Κυριακές που έβλεπα -χαϊντι-!
Αυτά τα δυο πήγαιναν μαζί!(η χαϊντι ήταν το αγαπημένο μου παιδικό)

-Το διαγωνισμό παγωτών που κάναμε όλα τα παιδιά του χωριού για 
το ποιος θα φάει τα πιο πολλά όλο το καλοκαίρι ή για το ποιός θα 
έκανε τα πιο πολλά μπάνια στη θάλασσα!

-Την "μυρωδιά" απο τα καινούργια βιβλία και τετράδια με το άνοιγμα της σχολικής χρονιάς!
Το τρύγο  που μας ξύπναγαν πρωί πρωι να πάμε να κόψουμε τα σταφύλια!
Μετά το πάτημα στο πατητήρι απο τον μπαμπα ή τη μαμά μου.
Την μυρωδιά του μούστου και την νόστιμη μουσταλευριά που έφτιαχνε η γιαγιά!

-Θυμάμαι οταν έβλεπα απο το σπίτι μου την θάλασσα.
Ηρεμη το καλοκαίρι,άγρια το χειμώνα!Αυτή την εικόνα της θάλασσας την φέρνω πάντα μπροστά μου όταν έχω προβλήματα .
Τωρα ειδικά γυρίζω πίσω σε ολα αυτά συχνά!
Φυσικά ο χρόνος δεν γυρίζει πίσω το ξέρω αυτό,αλλά επίσης ξέρω πως τις αναμνήσεις μας δεν μπορεί να μας τις πάρει κανείς.
Είναι δικές μας, δεν πωλούνται,δεν φορολογούνται!
Είναι το στήριγμα μας για τα δύσκολα που έρχονται.............




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Ο Έλληνας στην Κόλαση; (Ανέκδοτο)

Τρεις άντρες πεθαίνουν και καταλήγουν στην κόλαση. Ο ένας είναι Ιταλός, ο άλλος Ινδός και ο τρίτος Έλληνας. Στην πόρτα της Κολάσεως το...