Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Θέλει αύξηση γιατί έχει ζήτηση... (ΑΝΕΚΔΟΤΟ)



Πάνω από 20 χρόνια ο Γιώργος δουλεύει σε μια εταιρεία. Πριν την κρίση έπαιρνε κάθε χρόνο μια μικρή αύξηση. Από την κρίση και μετά όμως όχι μόνο  αύξηση δεν είδε αλλά πριν 2 χρόνια είχε και  μείωση του μισθού. 
Πήρε την απόφαση λοιπόν να πάει να μιλήσει στο αφεντικό του.
Την Παρασκευή το απόγευμα την ώρα που ήταν να σχολάσει μπήκε στο γραφείο του Διευθυντή του.
- Κύριε Αντωνίου ήθελα να σας μιλήσω για κάτι αρκετά σοβαρό.
- Σε ακούω Γιώργο μου. Τι θα ήθελες;
- Ξέρετε ότι δουλεύω για σας πάρα πολλά χρόνια. Σας εκτιμώ πάρα πολύ και γι αυτό πήρα το θάρρος να σας ζητήσω κάτι.
- Και εγώ σε εκτιμώ και το ξέρεις, πες μου τι θες.
- Είμαι από τους υπαλλήλους που αγαπούν την εταιρεία και έχω κάνει τα πάντα για το καλό της. Μετά από τόσα χρόνια στασιμότητας αλλά και τελευταία μείωσης του μισθού μου δεν πάει άλλο. Γι'αυτό και θέλω αύξηση!!! Και γιατί τρεις εταιρείες με κυνηγούν καθημερινά.

Μετά από λίγη σκέψη ο Αντωνίου του λέει: 
   
- Έχεις δίκιο Γιώργο μου. Θα έπρεπε να σου είχα κάνει την αύξηση πριν μου το ζητήσεις. Τέλος αυτού του μήνα λοιπόν ο μισθός σου θα αυξηθεί κατά 17%.
- Σας ευχαριστώ κύριε διευθυντά! Δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο καλό μου κάνετε.
- Να είσαι καλά. Θα ήθελα όμως να μου πεις ποιες είναι αυτές οι εταιρείες που σε ζητούν;
- Η Δ.Ε.Η, ο ΟΤΕ και η τράπεζα για όλα αυτά που τους χρωστάω...

Κείμενο: M. Στρατή

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Όταν θέλεις άδεια και δεν σου δίνουν... (ΑΝΕΚΔΟΤΟ)


Είναι Αύγουστος μήνας και έξω"σκάει ο τζίτζικας' από την ζέστη. 
Σε ένα γραφείο στο κέντρο της Αθήνας ένας υπάλληλος δεν την παλεύει καθόλου. Σκέφτεται παραλίες, διακοπές και νησιά. 
Το κακό της υπόθεσης είναι ότι ο ιδιοκτήτης του γραφείου είχε πει και στους δύο υπαλλήλους ότι διακοπές θα πάνε τον Σεπτέμβρη.
Προσπαθούσε λοιπόν να σκεφτεί τι να κάνει για να μπορέσει να φύγει άμεσα και χωρίς φασαρίες.
Είπε λοιπόν να το παίξει "τρελίτσα" μπας και τα καταφέρει.
Ανεβαίνει όρθιος πάνω στο γραφείο του και κρεμιέται με τα χέρια από το ταβάνι εκεί που είναι το φωτιστικό.
Τον βλέπει το αφεντικό τον πλησιάζει και του λέει με αυστηρό τόνο στη φωνή:
- Τι κάνεις εκεί Παπαδόπουλε, τι χάλια είναι αυτά;
- Τι να κάνω κύριε διευθυντά, φωτίζω το γραφείο, αφού είμαι λάμπα τι άλλο να κάνω.
Τον ακούει ο διευθυντής και σκέφτεται μέσα του. 
"Πάει αυτός, σάλεψε από την δουλειά και την ζέστη, ας του δώσω άδεια να φύγει λίγο μπας και συνέλθει".
Του λέει λοιπόν:
- Παπαδόπουλε, κατέβα γρήγορα κάτω και πήγαινε στο λογιστήριο να πληρωθείς. Σου δίνω 20 μέρες άδεια, φύγε να ξεκουραστείς.
Κατεβαίνει μέσα στη τρελή χαρά ο Παπαδόπουλος και φεύγει.
Ο συνάδελφός του τον βλέπει να ανοίγει την πόρτα να φύγει και τρέχει πίσω του και αυτός.
- Ε!!! Κύριε Σταματίου που πάτε;  Του φωνάζει ο διευθυντής.
- Φεύγω και εγώ κύριε διευθυντά. Πώς να δουλέψω μέσα στα σκοτάδια......;;;

Κείμενο: Μ. Στρατή
 

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Εφιαλτική ζωή στην πιο τρυφερή ηλικία



Πόσο κτήνη μπορεί να είναι κάποιοι που μπορούν και ασελγούν πάνω σε παιδικές ψυχούλες;
Και πόσο εκατονταπλασιάζεται ο τίτλος "κτήνη" όταν αυτοί που βιάζουν αυτά τα αγγελούδια είναι οι ίδιοι τους οι γονείς. 
Αυτό που έγινε προ ημερών στο όμορφο νησί της Λέρου μας άφησε όλους άφωνους, εξοργισμένους, θυμωμένους. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς με λέξεις αυτήν την αποτρόπαια  υπόθεση.
Και δυστυχώς δεν είναι η μοναδική που έχουμε ακούσει.
Πώς αυτά τα αγγελούδια συνυπήρχαν μέσα σε αυτό το σπίτι-κολαστήριο μαζί με τους δυνάστες τους;
Πώς αυτές οι αθώες ψυχούλες επιβίωναν;
Πώς κάθε πρωί άνοιγαν τα μάτια τους... με τι ελπίδα, τι προσμονή, τι όρεξη για ζωή;
Σκεφτείτε ότι ποτέ δεν θα έπαιξαν όπως άλλα παιδιά, ποτέ δεν θα γέλασαν, ποτέ δεν θα γιόρτασαν.
Όλη τους η ζωή ξύλο, λεκτική και σωματική κακοποίηση, περιφρόνηση, ανέχεια, τραμπουκισμός, βιασμός.
Πόσα ερωτήματα μπορεί να έχει ο κάθε ένας από εμάς ακούγοντας τι τράβηξαν αυτά τα παιδιά.
Σε ποιον να τρέξουν να δείξουν το τραύμα τους όταν και αν έπαιζαν ένα παιχνίδι και χτυπούσαν;
Αφού τα χειρότερα τραύματα τους τα έκαναν οι ίδιοι τους οι γονείς.
Σε ποια γονεϊκή  αγκαλιά έβρισκαν το βράδυ καταφύγιο από ένα άσχημο όνειρο.
Αφού τους χειρότερους εφιάλτες τους τους ζούσαν ξύπνια από αυτούς.
Πως αισθανόταν κάθε φορά που τα μαχαίρια-χέρια τους τα άγγιζαν με αυτόν τον χυδαίο τρόπο;
Πόσος πόνος, πόση μοναξιά, πόση απελπισία, πόσος θυμός, πόση απόγνωση, πόση δυστυχία...;;;;;;;

Και από όλα αυτά που συνέβαιναν τόσα χρόνια δεν είχε καταλάβει κανείς τίποτα;

Έχω την εντύπωση πως όλο αυτό αποκλείεται να μην ήταν γνωστό σε μια τόσο μικρή κοινωνία.
Θα υπήρχαν άνθρωποι που για τον Α, Β λόγο κώφευαν και δεν μιλούσαν. 
Πόσο κακό όμως είναι αυτό. 
Αυτές οι παιδικές ψυχούλες θα είχαν σωθεί αν είχε μιλήσει κάποιος νωρίτερα. 

Πόσα ερωτήματα...;;;;;
Ποια θα είναι η τιμωρία αυτών των τυράννων;
Δεν ξέρω αν υπάρχει τιμωρία τόσο μεγάλη γι αυτούς. Έχω μία στο μυαλό μου αλλά δεν θα ήθελα να την πω...
Ένα τελευταίο μόνο θα ρωτήσω.
Γιατί κάτι τέτοια ανθρωποειδή κτήνη να γίνονται γονείς και μάλιστα τόσων παιδιών και ζευγάρια που θα μπορούσαν να γίνουν οι καλύτεροι γονείς του κόσμου να μην μπορούν να αποκτήσουν παιδιά;

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου οι παιδικές αυτές ψυχούλες με την βοήθεια που θα πάρουν από ειδικούς να ζήσουν μια ζωή χωρίς άσχημα όνειρα και εφιάλτες.  

Κείμενο:Μ. Στρατή
stratimina68.blogspot.gr


Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

Όμορφες εικόνες από είδη σπιτιού!


Την προηγούμενη φορά σας είχα πάρει μαζί μου στην βόλτα μου σε γνωστό εμπορικό κέντρο της Αθήνας. Σήμερα θα σας δείξω όμορφες φωτογραφίες από έπιπλα και είδη σπιτιού που είδα σε μεγάλο πολυκατάστημα. Μπορείτε να πάρετε ιδέες από κρεβατοκάμαρες, τραπεζαρίες, κουζίνες, υφάσματα, κουρτίνες, μαξιλαράκια, κασπώ, φωτιστικά και άλλα όμορφα πράγματα που χρειάζονται σε ένα σπίτι. Όταν ο χώρος που ζούμε είναι όμορφος νιώθουμε και εμείς υπέροχα. 
Πάμε λοιπόν...


























































































ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Μ. Στρατή
Κείμενο: Μ. Στρατή

Θέλει αύξηση γιατί έχει ζήτηση... (ΑΝΕΚΔΟΤΟ)

Πάνω από 20 χρόνια ο Γιώργος δουλεύει σε μια εταιρεία. Πριν την κρίση έπαιρνε κάθε χρόνο μια μικρή αύξηση. Από την κρίση και μετά όμω...