Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Τα πλούτη δεν φέρνουν την ευτυχία.



Ήταν ένα Αυγουστιάτικο δειλινό. Ο ουρανός εκεί που άγγιζε την θάλασσα δημιουργούσε μια πανδαισία χρωμάτων. Το πορτοκαλί, το κίτρινο, το κόκκινο και το μωβ είχαν φτιάξει ένα τοπίο μοναδικό που συμπλήρωνε στην ήδη υπάρχουσα ομορφιά του νησιού. 
Η θάλασσα ήταν πολύ ζεστή και κατά μήκος της παραλίας είχαν μείνει μερικές παρέες λουόμενων.
Στην άκρη της ακτογραμμής ήταν ένα παιδάκι γύρω στα οχτώ που γέμιζε το πλαστικό κουβαδάκι του με την υγρή άμμο και μετά το αναποδογύριζε φτιάχνοντας μικρά πυργάκια στη σειρά. 
Η μητέρα του το βοηθούσε και συγχρόνως του έλεγε διάφορες ιστορίες που αρεσκόταν ο μικρός να ακούει και που είχαν σχέση με τον μπαμπά του. Για τον μπαμπά που δεν υπήρχε πια στη ζωή...
Η σχέση μητέρας γιου έδειχνε αρμονική γεμάτη αγάπη και στοργή.

Λίγα μέτρα πιο πέρα ήταν μία οικογένεια τετραμελής. Ο πατέρας η μητέρα ένα αγοράκι περίπου δέκα ετών και η μεγαλύτερη αδερφή του. Είχαν βάλει στην παραλία ένα πτυσσόμενο τραπέζι με τις καρέκλες  και δύο ξαπλώστρες. Διακριτικά είχαν να παίζει Jazz μουσική από το πανάκριβο τζιπ τους που ήταν αραγμένο λίγα μέτρα πίσω τους.
Ο πατέρας διάβαζε με μεγάλη περισυλλογή την εφημερίδα που είχε τα νέα του χρηματιστηρίου, χωρίς να ρίχνει ούτε μια ματιά στην οικογένεια. Και παρ' όλο που κάθε τόσο ο μικρός του γιος του έκανε διάφορες ερωτήσεις και τον παρακαλούσε να παίξουν, εκείνος τον απέφευγε με ένα  ''δεν μπορώ τώρα Νικόλα, στη μαμά ότι θες".
Αλλά και η μητέρα είχε επικεντρωθεί στο ακριβό της tablet χωρίς να την απασχολούν ιδιαίτερα οι συνεχείς ερωτήσεις του γιου της. Η αδερφή του έμπαινε για λίγο στη θάλασσα και όταν έβγαινε με το κινητό σαν προέκταση του χεριού της χάνονταν στο κόσμο του διαδικτύου...

Ο μικρός Νικόλας αφού είδε πως οι γονείς του δεν του έδιναν σημασία άρχισε να προχωράει προς το μέρος που ο μικρός μας φίλος έφτιαχνε τα πυργάκια του. 
- Μπορώ να παίξω λίγο μαζί σου;  
- Ναι μπορείς έλα κάθισε δίπλα μου. 
- Πώς σε λένε;
- Γιάννη και αυτή εδώ είναι η μαμά μου η Κατερίνα.
- Εσένα;
- Νικόλα...
Έτσι μετά τις συστάσεις τα δυο αγοράκια άρχισαν να παίζουν σαν να ήξεραν χρόνια ο ένας τον άλλον.
Η μητέρα του Γιάννη τους έδωσε και λίγα κουλουράκια που είχε φτιάξει και συγχρόνως τα έτρωγαν. 

Οι γονείς του ούτε είχαν καταλάβει πως ο μικρός είχε φύγει από κοντά τους, όταν η αδερφή του κάποια στιγμή σηκώθηκε και πήγε προς τη θάλασσα τον είδε και τους το είπε.
<<Νικόλα έλα γρήγορα εδώ...>> Ακούστηκε η φωνή του πατέρα. 
Ο  Νικόλας έτρεξε γρήγορα προς το μέρος του μπαμπά του και τον παρακάλεσε να μείνει λίγο ακόμα με τον φίλο του. 
<<Δεν έχεις καμιά δουλειά εκεί. Κάθισε εδώ και παίξε με το tablet σου.>>  Είπε με διάθεση σνομπισμού ο πατέρας. Ίσως δεν τους "γέμιζε" το μάτι η μητέρα με το παιδί. 

Ο Νικόλας στεναχωρημένος και ενώ έριχνε κλεφτές ματιές στον νέο φίλο του μπήκε σιγά σιγά στη θάλασσα. 
Σε κάποια κακή στιγμή όμως  ήρθε ένα κύμα και τον τράβηξε μέσα. 
Οι γονείς του τελείως απορροφημένοι δεν είδαν τι έγινε. Και ο μικρός δεν πρόλαβε να φωνάξει. 
<< Το παιδί το παιδί!!!>> Φώναξε η Κατερίνα που είχε δει τι συνέβη στον μικρό.
Μέχρι να καταλάβουν οι γονείς του τι έγινε η Κατερίνα είχε βγάλει τον μικρό αναίσθητο στην παραλία και προσπαθούσε να τον επαναφέρει.
Ο πατέρας,  η μητέρα και η αδερφή του είχαν παγώσει μέχρι την στιγμή που ο μικρός με την βοήθεια της Κατερίνας επανήλθε.  

<< Μαμά, μπαμπά, τρόμαξα πολύ. Με τράβηξε το κύμα μέσα χωρίς να το καταλάβω.>> είπε ο μικρός με τρεμάμενη βραχνή φωνή. 
Ντροπιασμένοι και σοκαρισμένοι οι γονείς δεν είχαν λόγια να ευχαριστήσουν την γυναίκα που έσωσε την ζωή του γιου τους και που πριν λίγη ώρα κατά κάποιον τρόπο είχαν αδικήσει. 
<< Μη με ευχαριστείτε, αυτό που θα έκανε ο καθένας έκανα και εγώ. Έχασα τον άντρα μου από πνιγμό πριν πέντε χρόνια και μετά από αυτό έκανα μαθήματα και πήρα το δίπλωμα του  ναυαγοσώστη. Είναι η δουλειά μου αυτή, δουλεύω στο μεγάλο ξενοδοχείο του νησιού.>>

Μετά από πολλές ευχαριστίες και ανταλλαγές τηλεφωνικών αριθμών,  έδωσαν ραντεβού την επομένη το βράδυ σε ένα παραλιακό τεβερνάκι. Η οικογένεια του Νικόλα δεν ήξερε πως να δείξει την ευγνωμοσύνη της προς την Κατερίνα και τον γιο της. Έτσι τους έκανε το τραπέζι. Από τότε ακολούθησαν και άλλα πολλά εκατέρωθεν τραπεζώματα. 
Ο Νικόλας και ο Γιάννης έχουν γίνει αδελφικοί φίλοι που μεγαλώνουν σε ένα όμορφο νησί της Ελλάδας.


Υ.Γ. Τα πλούτη και η καλή κοινωνική θέση δεν κάνουν απαραίτητα τον άλλον καλό οικογενειάρχη ή καλό άνθρωπο. Όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι. Η βοήθεια σε μια δύσκολη μας στιγμή μπορεί να έρθει από εκεί που δεν το περιμένουμε.


Κείμενο: Μ.Στρατή 
Φωτογραφία: Μ. Στρατή
stratimina68.blogspot.gr









Σάββατο, 7 Ιουλίου 2018

Τι να μου πείτε και εσείς γατάκια...; (ΑΝΕΚΔΟΤΟ)




Σε μια πλατεία στο κέντρο της Αθήνας συζητούν τρία παιδάκια για τις δουλειές που κάνουν οι μπαμπάδες τους.
Ο μικρός Κωστάκης περήφανος για τον μπαμπά του λέει:
- Εμένα ο μπαμπάς μου είναι ο καλύτερος οικοδόμος στην Αθήνα. Ξυπνάει στις 5.00 το πρωί και κάνει πολλά χιλιόμετρα καθημερινά να πάει στη δουλειά του. Το μεσημέρι σχολάει στις 3.00 και στις 4.00 ακριβώς κάθεται στο τραπέζι και τρώμε.
Μετά πήρε το λόγο ο μικρός Γιαννάκης και είπε:
- Ο δικός μου μπαμπάς  έχει μαγαζί με υφάσματα στο κέντρο. Κάθε πρωί ξυπνάει στις 8.00 και φεύγει. Το ανοίγει στις 9.00 και το  μεσημέρι στις 3.00 το κλείνει. Στις 4.00 ακριβώς το τραπέζι είναι έτοιμο και τρώμε όλοι μαζί.
Δεν πρόλαβε να τελειώσει την πρόταση του ο Γιαννάκης και πετάχτηκε ο μικρός Δημήτρης γεμάτος περηφάνια:
- Τι  λέτε μωρέ; Εμένα ο πατέρας μου είναι δημόσιος υπάλληλος. Πιάνει 8.00 η ώρα δουλειά και 7.50 φεύγει από το σπίτι. Και ενώ σχολάει στις 3.00 στις 2.30 είναι στο τραπέζι και τρώμε...

Κείμενο: Μ. Στρατή 
stratimina68.blogspot.gr

Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

Θέλει αύξηση γιατί έχει ζήτηση... (ΑΝΕΚΔΟΤΟ)



Πάνω από 20 χρόνια ο Γιώργος δουλεύει σε μια εταιρεία. Πριν την κρίση έπαιρνε κάθε χρόνο μια μικρή αύξηση. Από την κρίση και μετά όμως όχι μόνο  αύξηση δεν είδε αλλά πριν 2 χρόνια είχε και  μείωση του μισθού. 
Πήρε την απόφαση λοιπόν να πάει να μιλήσει στο αφεντικό του.
Την Παρασκευή το απόγευμα την ώρα που ήταν να σχολάσει μπήκε στο γραφείο του Διευθυντή του.
- Κύριε Αντωνίου ήθελα να σας μιλήσω για κάτι αρκετά σοβαρό.
- Σε ακούω Γιώργο μου. Τι θα ήθελες;
- Ξέρετε ότι δουλεύω για σας πάρα πολλά χρόνια. Σας εκτιμώ πάρα πολύ και γι αυτό πήρα το θάρρος να σας ζητήσω κάτι.
- Και εγώ σε εκτιμώ και το ξέρεις, πες μου τι θες.
- Είμαι από τους υπαλλήλους που αγαπούν την εταιρεία και έχω κάνει τα πάντα για το καλό της. Μετά από τόσα χρόνια στασιμότητας αλλά και τελευταία μείωσης του μισθού μου δεν πάει άλλο. Γι'αυτό και θέλω αύξηση!!! Και γιατί τρεις εταιρείες με κυνηγούν καθημερινά.

Μετά από λίγη σκέψη ο Αντωνίου του λέει: 
   
- Έχεις δίκιο Γιώργο μου. Θα έπρεπε να σου είχα κάνει την αύξηση πριν μου το ζητήσεις. Τέλος αυτού του μήνα λοιπόν ο μισθός σου θα αυξηθεί κατά 17%.
- Σας ευχαριστώ κύριε διευθυντά! Δεν μπορείτε να καταλάβετε πόσο καλό μου κάνετε.
- Να είσαι καλά. Θα ήθελα όμως να μου πεις ποιες είναι αυτές οι εταιρείες που σε ζητούν;
- Η Δ.Ε.Η, ο ΟΤΕ και η τράπεζα για όλα αυτά που τους χρωστάω...

Κείμενο: M. Στρατή

Σάββατο, 9 Ιουνίου 2018

Όταν θέλεις άδεια και δεν σου δίνουν... (ΑΝΕΚΔΟΤΟ)


Είναι Αύγουστος μήνας και έξω"σκάει ο τζίτζικας' από την ζέστη. 
Σε ένα γραφείο στο κέντρο της Αθήνας ένας υπάλληλος δεν την παλεύει καθόλου. Σκέφτεται παραλίες, διακοπές και νησιά. 
Το κακό της υπόθεσης είναι ότι ο ιδιοκτήτης του γραφείου είχε πει και στους δύο υπαλλήλους ότι διακοπές θα πάνε τον Σεπτέμβρη.
Προσπαθούσε λοιπόν να σκεφτεί τι να κάνει για να μπορέσει να φύγει άμεσα και χωρίς φασαρίες.
Είπε λοιπόν να το παίξει "τρελίτσα" μπας και τα καταφέρει.
Ανεβαίνει όρθιος πάνω στο γραφείο του και κρεμιέται με τα χέρια από το ταβάνι εκεί που είναι το φωτιστικό.
Τον βλέπει το αφεντικό τον πλησιάζει και του λέει με αυστηρό τόνο στη φωνή:
- Τι κάνεις εκεί Παπαδόπουλε, τι χάλια είναι αυτά;
- Τι να κάνω κύριε διευθυντά, φωτίζω το γραφείο, αφού είμαι λάμπα τι άλλο να κάνω.
Τον ακούει ο διευθυντής και σκέφτεται μέσα του. 
"Πάει αυτός, σάλεψε από την δουλειά και την ζέστη, ας του δώσω άδεια να φύγει λίγο μπας και συνέλθει".
Του λέει λοιπόν:
- Παπαδόπουλε, κατέβα γρήγορα κάτω και πήγαινε στο λογιστήριο να πληρωθείς. Σου δίνω 20 μέρες άδεια, φύγε να ξεκουραστείς.
Κατεβαίνει μέσα στη τρελή χαρά ο Παπαδόπουλος και φεύγει.
Ο συνάδελφός του τον βλέπει να ανοίγει την πόρτα να φύγει και τρέχει πίσω του και αυτός.
- Ε!!! Κύριε Σταματίου που πάτε;  Του φωνάζει ο διευθυντής.
- Φεύγω και εγώ κύριε διευθυντά. Πώς να δουλέψω μέσα στα σκοτάδια......;;;

Κείμενο: Μ. Στρατή
 

Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2018

Εφιαλτική ζωή στην πιο τρυφερή ηλικία



Πόσο κτήνη μπορεί να είναι κάποιοι που μπορούν και ασελγούν πάνω σε παιδικές ψυχούλες;
Και πόσο εκατονταπλασιάζεται ο τίτλος "κτήνη" όταν αυτοί που βιάζουν αυτά τα αγγελούδια είναι οι ίδιοι τους οι γονείς. 
Αυτό που έγινε προ ημερών στο όμορφο νησί της Λέρου μας άφησε όλους άφωνους, εξοργισμένους, θυμωμένους. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψει κανείς με λέξεις αυτήν την αποτρόπαια  υπόθεση.
Και δυστυχώς δεν είναι η μοναδική που έχουμε ακούσει.
Πώς αυτά τα αγγελούδια συνυπήρχαν μέσα σε αυτό το σπίτι-κολαστήριο μαζί με τους δυνάστες τους;
Πώς αυτές οι αθώες ψυχούλες επιβίωναν;
Πώς κάθε πρωί άνοιγαν τα μάτια τους... με τι ελπίδα, τι προσμονή, τι όρεξη για ζωή;
Σκεφτείτε ότι ποτέ δεν θα έπαιξαν όπως άλλα παιδιά, ποτέ δεν θα γέλασαν, ποτέ δεν θα γιόρτασαν.
Όλη τους η ζωή ξύλο, λεκτική και σωματική κακοποίηση, περιφρόνηση, ανέχεια, τραμπουκισμός, βιασμός.
Πόσα ερωτήματα μπορεί να έχει ο κάθε ένας από εμάς ακούγοντας τι τράβηξαν αυτά τα παιδιά.
Σε ποιον να τρέξουν να δείξουν το τραύμα τους όταν και αν έπαιζαν ένα παιχνίδι και χτυπούσαν;
Αφού τα χειρότερα τραύματα τους τα έκαναν οι ίδιοι τους οι γονείς.
Σε ποια γονεϊκή  αγκαλιά έβρισκαν το βράδυ καταφύγιο από ένα άσχημο όνειρο.
Αφού τους χειρότερους εφιάλτες τους τους ζούσαν ξύπνια από αυτούς.
Πως αισθανόταν κάθε φορά που τα μαχαίρια-χέρια τους τα άγγιζαν με αυτόν τον χυδαίο τρόπο;
Πόσος πόνος, πόση μοναξιά, πόση απελπισία, πόσος θυμός, πόση απόγνωση, πόση δυστυχία...;;;;;;;

Και από όλα αυτά που συνέβαιναν τόσα χρόνια δεν είχε καταλάβει κανείς τίποτα;

Έχω την εντύπωση πως όλο αυτό αποκλείεται να μην ήταν γνωστό σε μια τόσο μικρή κοινωνία.
Θα υπήρχαν άνθρωποι που για τον Α, Β λόγο κώφευαν και δεν μιλούσαν. 
Πόσο κακό όμως είναι αυτό. 
Αυτές οι παιδικές ψυχούλες θα είχαν σωθεί αν είχε μιλήσει κάποιος νωρίτερα. 

Πόσα ερωτήματα...;;;;;
Ποια θα είναι η τιμωρία αυτών των τυράννων;
Δεν ξέρω αν υπάρχει τιμωρία τόσο μεγάλη γι αυτούς. Έχω μία στο μυαλό μου αλλά δεν θα ήθελα να την πω...
Ένα τελευταίο μόνο θα ρωτήσω.
Γιατί κάτι τέτοια ανθρωποειδή κτήνη να γίνονται γονείς και μάλιστα τόσων παιδιών και ζευγάρια που θα μπορούσαν να γίνουν οι καλύτεροι γονείς του κόσμου να μην μπορούν να αποκτήσουν παιδιά;

Εύχομαι μέσα από την καρδιά μου οι παιδικές αυτές ψυχούλες με την βοήθεια που θα πάρουν από ειδικούς να ζήσουν μια ζωή χωρίς άσχημα όνειρα και εφιάλτες.  

Κείμενο:Μ. Στρατή
stratimina68.blogspot.gr


Παρασκευή, 4 Μαΐου 2018

Όμορφες εικόνες από είδη σπιτιού!


Την προηγούμενη φορά σας είχα πάρει μαζί μου στην βόλτα μου σε γνωστό εμπορικό κέντρο της Αθήνας. Σήμερα θα σας δείξω όμορφες φωτογραφίες από έπιπλα και είδη σπιτιού που είδα σε μεγάλο πολυκατάστημα. Μπορείτε να πάρετε ιδέες από κρεβατοκάμαρες, τραπεζαρίες, κουζίνες, υφάσματα, κουρτίνες, μαξιλαράκια, κασπώ, φωτιστικά και άλλα όμορφα πράγματα που χρειάζονται σε ένα σπίτι. Όταν ο χώρος που ζούμε είναι όμορφος νιώθουμε και εμείς υπέροχα. 
Πάμε λοιπόν...


























































































ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ: Μ. Στρατή
Κείμενο: Μ. Στρατή

Τα πλούτη δεν φέρνουν την ευτυχία.

Ήταν ένα Αυγουστιάτικο δειλινό. Ο ουρανός εκεί που άγγιζε την θάλασσα δημιουργούσε μια πανδαισία χρωμάτων. Το πορτοκαλί, το κίτρινο, το...